Gedachte 4: Nostalgie

Mijn externe breinen,

Denkend aan het verleden, heimwee naar de onbezorgde tijd, geeft mij nu al heimwee naar de toekomst. Wetend dat alles dat er gebeurd eindigt als iets om op terug te kijken maakt het een feit dat hoe leuker de tijd is, hoe groter de heimwee wordt. Paradox. Als ik dit een tijdje op me in laat werken lijkt het dat het nu het enige is dat waarde moet hebben. Het menselijk brein, altijd geketend aan de valsheid van gedachtes, vertekende waarheid, perceptie. Alles dat is heeft op zichzelf staand geen mening, deze wordt eraan gegeven door het brein.

Niet gekozen voor het lichaam dat ik heb, hier asjeblieft; leven, maar wel met een onvermijdelijke dood. Nut. Wat is dan het nut. Iets doorgeven naar de volgende generatie, terwijl onze aarde zich huist in een universum welke zich onvermijdelijk op een dag moet beëindigen. En daarmee raakt alle gecreëerde en doorgeven informatie, onvermijdelijk verloren.

Lachen, tranen, het leven lijkt zo echt dat de dood haast niet lijkt te bestaan. Een onderwerp van taboe, maar toch houdt het iedereen bezig. Liefde, angst en een verlangen naar meer tijd is wat ons allen verbind. Is het niet gek dat juist datgene dat ons allen verbind vaak onbesproken onderwerpen zijn? Waarom praten we zo weinig over liefde en is de zin ‘ik houd van je’ zo moeilijk uit te spreken? Waarom praten we zo weinig over onze angsten, terwijl dat juist precies hetgeen is dat ons tegenhoud de volste potentie uit onze levens te halen? Enkel de laatste is een veel besproken onderwerp. Alleen jammer dat nou juist een gesprek over die laatste je geen stap vooruit laat zetten, maar juist 2 terug.

We kunnen er jaren over nadenken en er nooit uitkomen. Maar waarom is het zo gek om te denken dat het doen van de dingen waarbij je je goed voelt, precies datgene is dat je zou moeten doen met je leven. Is dat niet logisch. Als we kijken naar de natuur, dan zien we dat deze ten aller tijde in balans probeert te zijn en te komen. Wij zijn als mensheid een manifestatie van diezelfde natuur, inclusief ons brein en onze intelligentie. Is het dan niet logisch om te denken dat, als iedereen dat zou doen waarbij hij/zij zich goed voelt, de wereld in balans zou zijn?

De angst regeert, maar de liefde overwint altijd. Want aan het einde van de dag liggen we allemaal het liefst s’avonds in bed met een lach op ons gezicht en een goed gevoel in ons hart, wetende dat we vandaag de wereld voor iemand weer een net wat betere plek hebben gemaakt.

-De Zelve, 2017